حاج‌علی رزم‌آرا؛ افسر با تحصیل کرده و در عین حال جاه‌طلبی که از قزاق‌خانه و سن‌سیر فرانسه به صندلی نخست‌وزیری رسید و فقط با سه گلوله وسط حیاط مسجد شاه، به معمایی دائمی در تاریخ معاصر ایران تبدیل شد. کم‌تر از یک هفته بعد از ترورش، طرح ملی شدن صنعت نفت رأی آورد و راه برای دولت مصدق باز شد؛ قاتلش خلیل طهماسبی هم یک سال بعد در مجلس قهرمان ملی نام گرفت و آزاد شد. در این اپیزود از راوکده، روایت کامل زندگی و سرنوشت رزم‌آرا را می‌شنوید؛ از ارتش و دربار و نفت، تا فدائیان اسلام، آیت‌الله کاشانی و بازی های قدرت‌.

تصور کنید وسط کوه‌های خلخال ایستادید. جایی که بورانِ بی‌امان می‌وزه و برف تا کمر بالا اومده، و دو مرد خسته و یخ زده، در دلِ این طوفان گرفتار شدن. یکی‌شون میرزا کوچک خان، و اون یکی یار آلمانی‌اش هوشنگ که مدت ها دوشادوش اون جنگیده بود. و فردا صبح وقتی روستایی‌ها از بالای گردنه می‌گذرن، با پیکر یخ زده سرداری روبه رو می‌شن که هنوز دستش روی قبضه تفنگه، و همونجا سر از بدنش جدا می‌شه و در مسیر خلخال تا رشت، و بعد تهران می‌گرده تا نشونه‌ای باشه از پایان یک شورش یا شاید آغاز یک افسانه… .

صدای انفجار هنوز تموم نشده بود که بوی گوشت سوخته تمام سالن رو پر کرد. پنجره‌ها شکسته بودن، در بسته بود، و کسی نمی‌دونست اون دو جسدی که کف دفتر افتادن دقیقاً کی هستن. کاملا سوخته بودن. یکی‌شون فقط یک دست سالم داشت، اون یکی حتی دندون‌هاش هم متلاشی شده بود. هیچ‌کس نمی‌تونست با قطعیت بگه کدومشون پیکر رجاییه. ۸ شهریور سال ۶۰ ساعت سه و نیم عصر، تو دفتر نخست‌وزیری قرار بود جلسه شورای عالی امنیت شروع بشه و محمدعلی رجایی تازه سی روز بود که رئیس‌جمهور شده بود. تو اون اتاق، نه فقط دولت، که امید یه جریان نشسته بود. امید به دولتی انقلابی، ساده، و کاملا هم راستا با اهداف اولیه حکومت نوپا… .