در تاریخ ایران، کم‌اند کسانی که بعد از مرگ‌شان هر نسل دوباره محاکمه می‌شوند؛ حاج‌علی رزم‌آرا یکی از همان‌هاست. پسری که شب عید قربان، در خانواده‌ای نظامی و قاجاری به دنیا آمد و از همان کودکی، یونیفرم برایش نه لباس، که سرنوشت بود. از مکتب‌خانه و دارالفنون تا سن‌سیر فرانسه، از جنگل‌های گیلان و نبرد با اسماعیل‌آقای شکاک تا پروژه‌ی «جغرافیای نظامی ایران»، رزم‌آرا آرام‌آرام از یک افسر میدانی به مغز فنی ارتش بدل شد؛ مردی که وجب‌به‌وجب این خاک را روی نقشه و از پشت دوربین شناسایی کرده بود. بعد از سقوط رضاشاه و بحران آذربایجان، وقتی ارتش در آستانه‌ی فروپاشی بود، او تبدیل شد به ستونِ دوباره‌ساختن آن؛ جایی که اول محبوب دل افسران شد و بعد، در نگاه دربار و سیاست‌مداران، «خطرِ بالقوه». رابطه‌ی پیچیده‌اش با اشرف و دربار، ماجرای سوءقصد ۱۵ بهمن و تبعید کاشانی، و نظم آهنینی که از پادگان به شهر کشیده شد—از منع بوق و زیرشلواری در کوچه تا دخالت مستقیم در بیمارستان و اداره—از او چهره‌ای ساخت که هم‌زمان «قابل‌اعتماد» و «نگران‌کننده» بود. وقتی به نخست‌وزیری رسید، با همان ذهنیت نظامی وارد میدان سیاست شد؛ مجلسی که با نمایش غشِ مصدق و میزکوبی جبهه ملی از او استقبال کرد، و دولتی که روی کاغذ اکثریت داشت اما هر روز بیشتر از افکار عمومی فاصله می‌گرفت. در اپیزود تازه‌ی راوکده، «معمای ترور – قسمت اول | یونیفورم نظامی»، رد این مسیر را دنبال می‌کنیم؛ از تولد تا نخست‌وزیری، از ساختن ارتشی نو تا نظمی که قرار بود کشور را سرِپا نگه دارد، اما خودش را آرام‌آرام به سمت ۱۶ اسفند و حیاط مسجد شاه برد.