راوکده به مایکت پیوست! گامی تازه برای دسترسی گسترده‌تر به ویدئوکست‌ها

در سال‌های اخیر، شیوه مصرف محتوا به شکل چشمگیری تغییر کرده است. مخاطبان امروز تنها به یک پلتفرم محدود نیستند و هرکس بسته به شرایط دسترسی، سرعت اینترنت، فیلترینگ یا حتی ترجیح شخصی، از بسترهای متفاوتی برای تماشای محتوا استفاده می‌کند. برای یک پادکست یا رسانه مستقل، این واقعیت به معنای یک مسئولیت مهم است: محتوا باید در جایی منتشر شود که مخاطب بتواند راحت‌تر به آن دسترسی داشته باشد.

بر همین اساس، تصمیم گرفتیم مسیر تازه‌ای برای انتشار محتوای ویدئویی راوکده باز کنیم. از این پس ویدئوکست‌های پادکست راوکده علاوه بر یوتیوب و آپارات، در پلتفرم مایکت نیز منتشر خواهند شد.

یوتیوب همچنان بستر اصلی انتشار محتوای ویدیویی در جهان است و بخش اصلی انتشار ویدئوکست‌های راوکده نیز در همان‌جا ادامه خواهد داشت. اما واقعیت این است که دسترسی به یوتیوب برای بسیاری از کاربران داخل ایران همیشه ساده نیست. محدودیت‌های اینترنتی و نیاز به ابزارهای عبور از فیلترینگ باعث می‌شود بخشی از مخاطبان عملا نتوانند به محتوا دسترسی پیدا کنند؛ آن هم در زمانی که اینترنت بین الملل قطع می‌شود!

در چنین شرایطی، وجود پلتفرم‌های جایگزین می‌تواند به توزیع بهتر محتوا کمک کند. در کنار آپارات، مایکت یکی از همین بسترهاست که در سال‌های اخیر تلاش کرده فضای مناسبی برای انتشار ویدئو فراهم کند. یکی از دلایلی که باعث شد راوکده مایکت را به عنوان یک مسیر انتشار جدید انتخاب کند، این بود که این پلتفرم برخلاف برخی سرویس‌های داخلی، محدودیت‌ها و سانسورهای محتوایی گسترده‌ای ندارد و امکان انتشار بخش بزرگی از محتوای ما در آن فراهم است.

از طرف دیگر، حضور در مایکت می‌تواند دسترسی مخاطبانی را که ترجیح می‌دهند از پلتفرم‌های داخلی استفاده کنند ساده‌تر کند. بسیاری از کاربران اینترنت در ایران از مایکت به عنوان یک اپ‌استور یا پلتفرم محتوایی استفاده می‌کنند و امکان تماشای مستقیم ویدئوها در این فضا می‌تواند تجربه راحت‌تری برای آن‌ها ایجاد کند.

با اضافه شدن مایکت، حالا راوکده در چند مسیر مختلف قابل دنبال کردن است. یوتیوب همچنان پایگاه اصلی انتشار ویدئوکست‌ها باقی می‌ماند، اما در کنار آن تلاش می‌کنیم نسخه‌های ویدیویی را در بسترهای دیگری هم منتشر کنیم تا مخاطبان بیشتری بتوانند به این محتوا دسترسی داشته باشند.

در نهایت هدف ما از این تصمیم ساده است:

اینکه روایت‌های راوکده، گفتگوها و ایده‌هایی که در هر اپیزود مطرح می‌شود، به دست افراد بیشتری برسد و محدودیت‌های پلتفرم‌ها مانع دسترسی مخاطبان نشود. برای پیدا کرن صفحه رسمی راوکده در مایکت، کافی است کلمه راوکده را در این پلتفرم جستجو کنید تا بتوانید ویدئوکست‌ها را از آنجا دنبال کنید.

اگر از مخاطبان راوکده هستید، حالا یک راه دیگر هم برای تماشای اپیزودها دارید:

دیدگاه شنوندگان عزیز

دیدگاه خود را ثبت کنید (ایمیل شما منتشر نخواهد شد).
قوانین و مرامنامه راوکده بروزرسانی شد.
به‌روزرسانی جدید: رای‌دهی به دیدگاه‌ها اضافه شد!

دو + نه =

حمایت از راوکده

برای دوست‌داران ما

همکاری با ما

اخذ شرایط اسپانسری و مشاوره

تجربه کامل ویدئوکست ها​

در کانال یوتیوب راوکده

برخی از ویدئوکست ها

در کانال آپارات راوکده (جدید)

اخبار و پست های تکمیلی

در پست و استوری های اینستاگرام

موزیک ها و برخی منابع

در کانال تلگرامی راوکده

اطلاع رسانی و خاطره بازی

در کانال عمومی بله راوکده

زندگی شخصی محمد بن سلمان فقط داستان یک شاهزاده سعودی نیست؛ روایت مردی است که در فاصله‌ای کوتاه از یکی از پسران کم‌سابقه‌تر خاندان آل‌سعود، به چهره مسلط سیاست، اقتصاد، فرهنگ عمومی و حتی تصویر جهانی عربستان تبدیل شد. او متولد ۳۱ اوت ۱۹۸۵ است، از سال ۲۰۱۷ ولیعهد شد و از ۲۰۲۲ نیز عنوان نخست‌وزیر عربستان را بر عهده دارد؛ موقعیتی که عملا او را به مرکز ثقل قدرت در پادشاهی سعودی تبدیل کرده است. همین تمرکز قدرت باعث شده هر جزئیات از زندگی شخصی، خانواده، ثروت، دارایی‌ها، سلیقه‌ها و حتی سکوت‌های او، به موضوعی برای توجه رسانه‌ای و جست‌وجوی گسترده تبدیل شود. 
 خیانت جلال آل احمد به سیمین دانشور را بر پایه نامه هیلدا، سنگی بر گوری، غروب جلال و روایت‌های مستند بررسی می‌کنیم؛ مقاله‌ای جنجالی، بی‌طرف و سئو شده برای علاقه‌مندان ادبیات، پادکست فارسی و پادکست تاریخی.
محمدعلی رجایی در ۲۵ خرداد ۱۳۱۲ در قزوین به دنیا آمد؛ همان مردی که از معلمی و وزارت آموزش و پرورش به نخست‌وزیری و سپس ریاست‌جمهوری رسید، اما عمر ریاست‌جمهوری‌اش به کمتر از یک ماه کشید و در ۸ شهریور ۱۳۶۰ در انفجار دفتر نخست‌وزیری کشته شد. همین فشردگی عجیبِ مسیر زندگی، از فقر تا قدرت و از کلاس درس تا مرگ سیاسی، باعث شده است که نام او هنوز هم در تاریخ معاصر ایران فقط یک نام رسمی نباشد، بلکه یک گره تحلیلی باقی بماند. اگر بخواهیم به جای روایت‌های تشریفاتی، از یک صحنه واقعی و به‌یادماندنی شروع کنیم، شاید بهترین تصویر از رجایی همان صحنه‌ای باشد که در مهر ۱۳۵۹ در نیویورک دیده شد: نخست‌وزیر ایران در بحبوحه جنگ ایران و عراق و بحران گروگان‌گیری، در سازمان ملل حاضر شد و زخم پای آسیب‌دیده‌اش را که به شکنجه‌های دوران زندان نسبت داده می‌شد، به نمایش گذاشت. این صحنه فقط یک کنش احساسی نبود؛ نوعی عرضه سیاسیِ رنج شخصی در برابر مخاطبان جهانی بود. همان‌جا هم او از گفت‌وگوی مستقیم با مقام‌های آمریکایی درباره گروگان‌ها خودداری کرد و موضعی تند و تقابلی گرفت. 
```