پادکست چیست؟ تاریخچه، نحوه گوش کردن به پادکست‌ها

پادکست (Podcast) یک محتوای صوتی سریالی و دیجیتال است که روی اینترنت منتشر می‌شود و مخاطب می‌تواند آن را به‌صورت درخواستی بشنود. واژهٔ پادکست از ترکیب دو واژهٔ آی‌پاد (iPod) و برودکستینگ (Broadcasting به‌معنی پخش گسترده) ساخته شده است. این اصطلاح نخستین بار توسط روزنامه‌نگاری به نام «بن همرزلی» در سال ۲۰۰۴ در مقاله‌ای در روزنامهٔ گاردین استفاده شد. همرزلی برای توضیح روش جدید انتشار فایل‌های صوتی از طریق فید RSS و پخش در دستگاه‌های همراه این واژه را به‌کار برد که به سرعت فراگیر شد. تنها چند ماه بعد، در سال ۲۰۰۵ میلادی، واژهٔ Podcast به‌عنوان «واژهٔ سال» توسط فرهنگ لغت آکسفورد انتخاب شد و شرکت اپل نیز پشتیبانی از پادکست را به نرم‌افزار آیتونز اضافه کرد. به‌عبارت دیگر، حدود دو دهه است که پادکست‌ها به‌عنوان نوعی رادیوی اینترنتی در جهان رایج شده‌اند.

 

تاریخچه پیدایش پادکست در جهان و ایران

پیش‌زمینهٔ فنی پادکست به اوایل دههٔ ۲۰۰۰ بازمی‌گردد. نخستین بار مفهوم الصاق فایل رسانه‌ای به فیدهای خبری RSS مطرح شد و «آدام کوری» اسکریپتی به نام iPodder برای دریافت خودکار فایل‌های صوتی از RSS نوشت. با تکمیل این زنجیرهٔ فنی، زمینه برای تولد پادکست فراهم گردید و در سال ۲۰۰۴ نخستین استفاده از واژهٔ پادکست ثبت شد. در سال‌های بعد پلتفرم‌ها و وب‌سایت‌های ویژهٔ پادکست راه افتادند و حتی شبکه‌های خبری مانند BBC نسخهٔ پادکست برنامه‌های خود را منتشر کردند. سال ۲۰۰۵ نقطهٔ عطفی بود که اولین جوایز پادکست برگزار شد و اپل امکان دسترسی به پادکست را در iTunes فراهم کرد.

در ایران چند سال طول کشید تا تب پادکست به گوش مردم برسد. بیشتر منابع شروع پادکست فارسی را حوالی سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ می‌دانند. برخی معتقدند «رادیو گیک» از نخستین پادکست‌های فارسی بود که جادی میرمیرانی تولید کرد. از میانهٔ دههٔ ۱۳۹۰ موج دوم پادکست‌ها شکل گرفت؛ پادکست‌های محبوبی مثل «چنل‌بی» و «بی‌پلاس» توسط علی بندری، یا «استرینگ‌کست» توسط شاهین جوادی‌نژاد و رضا حریریان منتشر شدند و فرهنگ پادکست‌شنوی را میان ایرانیان جا انداختند. سال‌های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ را می‌توان «بهار پادکست فارسی» نامید؛ دورانی که گوش دادن به پادکست در میان قشر گسترده‌تری رواج یافت.

 

چرا و چگونه پادکست گوش کنیم؟

مزایا:
پادکست رسانه‌ای در دسترس و انعطاف‌پذیر است که می‌توان آن را در هر زمان و مکان شنید. برخلاف رادیو که زمان پخش ثابت دارد، پادکست را می‌توان دانلود کرد یا به صورت آنلاین شنید. تنوع موضوعی، امکان توقف و جلو/عقب بردن، تغییر سرعت پخش و ساخت فهرست‌های شخصی از جمله دلایل محبوبیت این رسانه هستند.

روش‌های گوش دادن:

  • وب‌سایت رسمی پادکست‌ها – بسیاری از پادکست‌ها آرشیو قسمت‌ها را برای پخش و دانلود مستقیم ارائه می‌کنند.
  • اپلیکیشن‌های پادگیر (Podcatcher) – محبوب‌ترین راه گوش کردن پادکست است. کافیست نام پادکست را در برنامه جستجو و دنبال (Subscribe) کنید تا قسمت‌های جدید به‌طور خودکار نمایش داده شود.
  • پلتفرم‌های استریم صوت و موسیقی – سرویس‌هایی مثل اسپاتیفای و یوتیوب بخش گسترده‌ای از پادکست‌ها را میزبانی می‌کنند.

برای شروع، تنها به یک گوشی هوشمند یا رایانه و اتصال اینترنت نیاز دارید.

 

بهترین اپلیکیشن‌های پخش پادکست

  • Castbox – پرطرفدار در ایران و جهان، با امکاناتی مثل تایمر خواب و دسته‌بندی موضوعی.
  • Apple Podcasts – به‌صورت پیش‌فرض روی آیفون و آیپد نصب است و بزرگ‌ترین آرشیو جهانی پادکست را دارد.
  • Spotify – علاوه بر موسیقی، آرشیوی بزرگ از پادکست‌های فارسی و خارجی دارد.
  • شنوتو و کتابخوان فیدیبو – اپلیکیشن‌های بومی برای شنیدن پادکست‌های فارسی با سرعت بارگذاری بالا.
  • سایر برنامه‌ها: Pocket Casts، Overcast، Podcast Addict، Stitcher و TPod (تهران‌پادکست) نیز گزینه‌های محبوبی هستند.

 

بهترین پادکست‌های تاریخی فارسی

برای علاقه‌مندان تاریخ، گوش دادن به پادکست‌های تاریخی تجربه‌ای شنیدنی و آموزنده است. از جمله مهم‌ترین پادکست‌های تاریخی می‌توان به این موارد اشاره کرد:

  • رادیو مرز – روایت تجربه‌های شخصی درباره مرزهای اجتماعی مثل مهاجرت، طلاق و هویت.

  • رادیو راه – نگاه فلسفی و الهام‌بخش به زندگی و رشد فردی با صدای مجتبی شکوری.

  • رواق – واکاوی احساسات و دغدغه‌های عمیق انسان با رویکرد روان‌شناختی و اگزیستانسیالیستی.

  • انسانک – داستان‌ها و تاملات شخصی با نگاهی انسانی و فلسفی به زندگی روزمره.

  • مبل قرمز – گفتگو درباره روابط و سلامت روان برای زوج‌ها و زندگی بهتر.

  • صلح درون – راهکارهای ساده برای آرامش روان و مقابله با اضطراب و استرس.

  • رادیو دال – گفتگو با مهاجران ایرانی درباره تجربه مهاجرت و زندگی در خارج از کشور.

  • باضیا – پادکست گفت‌وگومحور درباره زندگی، فرهنگ و تجربه‌های اجتماعی.

  • راوکده – روایتگر سرگذشت‌ها و رویدادهای ماندگارِ تاریخ ایران و جهان.

  • رخ – زندگی افراد تأثیرگذار تاریخ ایران و جهان در قالب داستانی شنیدنی.

  • پاراگراف – تاریخ تمدن‌ها و امپراتوری‌ها به سبک قصه‌گویی جذاب.

  • مورّخ – بررسی تحولات تاریخ جهان با نگاه تحلیلی و روایت نو.

  • جعبه – روایت‌های مستند و جذاب از وقایع و سرگذشت‌های واقعی.

  • بی‌پلاس – خلاصه و معرفی کتاب‌های غیرداستانی مهم برای یادگیری بیشتر.

  • رادیو گیک – نگاه انسانی و اجتماعی به تکنولوژی و جامعه با اجرای جادی.

  • ایستگاه فضایی – گفتگو درباره نجوم، فضا و رازهای کیهان.

  • نردکست – علمی کوتاه و ساده درباره فناوری و کشفیات جذاب روزمره.

  • امروز فهمیدم – تحلیل روان‌شناسی و علوم رفتاری با داده‌های علمی.

  • چهارراه کامپیوتر – مباحث کامپیوتر و فناوری برای همه، از سخت‌افزار تا اینترنت.

  • متاورس – بررسی آینده دنیای مجازی و فناوری متاورس برای عموم.

  • رختکن بازنده ها – پادکست گفتگو محور افراد بازنده اما موفق

 

معرفی پادکست راوکده

در میان پادکست‌های تاریخی فارسی، راوکده جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است. این برنامه توسط محمدعلی نامه‌ای تهیه و روایت می‌شود و هر اپیزود آن داستانی مستند و شنیدنی از تاریخ ایران و جهان را بازگو می‌کند. تفاوت بزرگ راوکده با بسیاری از پادکست‌ها این است که علاوه بر نسخه صوتی، نسخه ویدئویی (ویدئوکست) اپیزودها را نیز در یوتیوب منتشر می‌کند. این ویژگی باعث شده مخاطبان هم علاقه‌مندان پادکست و هم کاربران یوتیوب را در برگیرد.

راوکده با تمرکز بر روایت‌های کمتر شنیده‌شده و تحلیل دقیق تاریخی، فضایی جذاب و پرجزئیات ایجاد کرده است. موسیقی، افکت‌های صوتی و نریشن گیرا باعث شده شنیدن آن شبیه دیدن یک مستند صوتی سینمایی باشد. محتوای راوکده طیف گسترده‌ای از موضوعات، از پادشاهان هخامنشی و قاجاریه تا وقایع معاصر را پوشش می‌دهد و برای علاقه‌مندان تاریخ یک منبع غنی و متفاوت است. می‌توانید اپیزودهای راوکده را از همه اپلیکیشن‌های پادگیر بشنوید یا نسخه تصویری را در یوتیوب تماشا کنید. وب‌سایت رسمی آن نیز مسیرهای دسترسی و پشتیبانی از این پروژه را فراهم کرده است.

 

سخن پایانی

پادکست رسانه‌ای است که با زندگی مدرن هماهنگ شده و می‌تواند همزمان آموزش، سرگرمی و الهام را به مخاطب ارائه کند. اگر هنوز با این دنیای شنیدنی آشنا نشده‌اید، همین امروز شروع کنید؛ اپلیکیشنی نصب کنید، عباراتی مثل «پادکست تاریخی» یا «پادکست فارسی» را جستجو کنید و سفری تازه را آغاز نمایید. پیشنهاد ما این است که شنیدن را با پادکست‌هایی چون راوکده آغاز کنید و از روایت‌های پرجزئیات و جذاب آن لذت ببرید.

دیدگاه شنوندگان عزیز

دیدگاه خود را ثبت کنید (ایمیل شما منتشر نخواهد شد).
قوانین و مرامنامه راوکده بروزرسانی شد.
به‌روزرسانی جدید: رای‌دهی به دیدگاه‌ها اضافه شد!

دو × یک =

حمایت از راوکده

برای دوست‌داران ما

همکاری با ما

اخذ شرایط اسپانسری و مشاوره

تجربه کامل ویدئوکست ها​

در کانال یوتیوب راوکده

برخی از ویدئوکست ها

در کانال آپارات راوکده (جدید)

اخبار و پست های تکمیلی

در پست و استوری های اینستاگرام

موزیک ها و برخی منابع

در کانال تلگرامی راوکده

اطلاع رسانی و خاطره بازی

در کانال عمومی بله راوکده

زندگی و سرنوشت جبار باغچه‌بان از آن زندگی‌هایی است که اگر بخش‌هایی از آن را بدون نام شخصیت اصلی تعریف کنیم، بیشتر به یک رمان تاریخی شباهت دارد: کودکی در فضای سنتی قفقاز، ترک تحصیل، کار برای تأمین معاش، روزنامه‌نگاری و طنزنویسی، زندان، جنگ، مهاجرت، آموزگاری در شهری کوچک و سرانجام تبدیل شدن به یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ آموزش کودکان و ناشنوایان در ایران. نام اصلی او میرزا جبار عسگرزاده بود. بنا بر اطلاعات انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، او در ۱۹ اردیبهشت ۱۲۶۴ خورشیدی در ایروان، پایتخت امروزی ارمنستان، متولد شد. خانواده‌اش ریشه آذربایجانی و پیوند خانوادگی با تبریز داشتند. پدرش عسگر در ایروان به کارهایی مانند معماری و قنادی اشتغال داشت و جبار برخلاف بسیاری از چهره‌هایی که بعدها در حوزه فرهنگ و آموزش مشهور شدند، مسیر دانشگاهی یا تحصیلات رسمی طولانی نداشت. آموزش ابتدایی او بیشتر در فضای مکتب‌خانه شکل گرفت و در نوجوانی نیز برای کمک به معاش خانواده ناچار به ترک تحصیل شد. این نکته یکی از تناقض‌های جذاب زندگی باغچه‌بان است: مردی که خود از آموزش مدرن و دانشگاهی گسترده برخوردار نبود، بعدها بخش قابل‌توجهی از زندگی‌اش را صرف پیدا کردن روش‌های تازه برای آموزش دیگران کرد. در روایت‌های باقی‌مانده از زندگی او، علاقه‌اش به نقاشی، داستان، نمایش و مشاهده رفتار کودکان از همان سال‌های جوانی دیده می‌شود. بعدها همین گرایش‌ها به عناصر اصلی شیوه آموزشی او تبدیل شدند؛ یعنی آموزش فقط با کتاب و حفظ کردن نبود، بلکه تصویر، بازی، نمایش، شعر، قصه و کار عملی نیز باید وارد کلاس می‌شد. 
زندگی و سرنوشت نیچه از همان سال‌های نخست با فقدان، بیماری، آموزش سخت‌گیرانه و استعداد غیرمعمول گره خورد. فریدریش ویلهلم نیچه در ۱۵ اکتبر ۱۸۴۴ در روکن، نزدیک لایپزیگ، در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمد. پدرش کشیش لوتری بود؛ واقعیتی که بعدها، با توجه به شهرت نیچه به‌عنوان یکی از تندترین منتقدان سنت دینی و اخلاقی اروپای مسیحی، به یکی از تناقض‌های مشهور زندگینامه او تبدیل شد.نیچه هنوز پنج سال نداشت که پدرش را از دست داد. مدت کوتاهی بعد برادر کوچکش نیز درگذشت و خانواده به ناومبورگ نقل مکان کرد. او در محیطی عمدتاً زنانه، در کنار مادر، خواهر، مادربزرگ و خویشاوندانش بزرگ شد. با این حال، تصویری که بعدها از نیچه به‌عنوان کودکی منزوی، تاریک و از ابتدا محکوم به جنون ساخته شد، بیش از اندازه ساده است. اسناد زندگی او از نوجوانی بسیار درس‌خوان، موسیقی‌دوست و علاقه‌مند به شعر، زبان و فرهنگ یونان باستان خبر می‌دهند.تحصیل در مدرسه معتبر شولپفورتا نقطه عطفی در زندگی نیچه بود. آموزش سخت زبان‌های کلاسیک او را به زبان‌شناسی تاریخی و متون یونانی کشاند. در دانشگاه بن ابتدا الهیات و زبان‌شناسی کلاسیک خواند، اما خیلی زود مسیرش را تغییر داد و در لایپزیگ به‌طور جدی وارد مطالعات کلاسیک شد.
جدایی بحرین از ایران یکی از آن موضوعاتی است که تقریباً هر بار مطرح می‌شود، چند سؤال جنجالی بلافاصله به دنبال آن می‌آید: آیا بحرین واقعاً بخشی از ایران بود؟ آیا محمدرضا پهلوی بحرین را «بخشید»؟ آیا در بحرین رفراندوم برگزار شد؟ آیا پهلوی دوم در مقابل چشم‌پوشی از بحرین، جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را به دست آورد؟ و اساساً وقتی گفته می‌شود بحرین زمانی «استان چهاردهم ایران» بوده، دقیقاً از چه چیزی صحبت می‌کنیم؟پاسخ تاریخی به این سؤال‌ها بسیار پیچیده‌تر از روایت‌های یک‌خطی است.بحرین در طول تاریخ بخشی از فضای سیاسی، اقتصادی و انسانی خلیج فارس بوده و در دوره‌های مختلف تحت نفوذ یا حاکمیت قدرت‌های متفاوت قرار گرفته است. در نتیجه، نمی‌توان مفهوم امروزی «مرز ملی» و «استان» را بدون ملاحظه تفاوت ساختار حکومت‌ها به همه قرون گذشته تعمیم داد. پژوهش‌های دانشگاهی درباره تاریخ خلیج فارس نیز بر همین تغییرپذیری قدرت سیاسی، رقابت دولت‌ها و قبایل و نقش قدرت‌های خارجی تأکید دارند.با این حال، یک واقعیت مهم وجود دارد: از آغاز قرن هفدهم میلادی، بحرین برای دوره‌ای طولانی مستقیماً با حکومت ایران پیوند سیاسی داشت. پس از بیرون رانده شدن پرتغالی‌ها، نیروهای صفوی در سال ۱۶۰۲ بر بحرین مسلط شدند. اسناد تاریخی کتابخانه بریتانیا نیز دوره حکومت از جانب ایران بر بحرین را از ۱۶۰۲ ثبت کرده‌اند. پس از فراز و فرودهای قرن هجدهم، خاندان آل‌خلیفه در سال ۱۷۸۳ بحرین را از نیروهای وابسته به حاکم بوشهر گرفت و حکومت خاندان آل‌خلیفه از آن زمان در بحرین استمرار پیدا کرد.
```