سرانجام خلبانی که شاه و رجوی و بنی‌صدر را فراری داد

سرهنگ بهزاد معزی، عضو قدیمی سازمان منافقین که سابقه فراری دادن شاه مخلوع پهلوی در سال ۵۷ و همچنین فراری دادن ابوالحسن بنی‌صدر، رییس‌جمهور معزول به همراه مسعود رجوی رئیس سازمان تروریستی منافقین (سازمان مجاهدین خلق) در مرداد سال ۶۰ را در کارنامه داشت، پنج روز قبل (۲۱ دی ماه) در سن ۸۳ سالگی بر اثر سرطان خون در بیمارستانی در پاریس فوت کرد و مریم رجوی، مرگ معزی را به اعضای سازمان منافقین تسلیت گفت.

 

معزی به‌خاطر مهارت و اعتماد رژیم پهلوی به وی، به‌عنوان خلبان پروازهای ویژه شاه از سال ۵۴ انتخاب شده بود. او که شاه را در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۷ ابتدا به مصر و بعد به مراکش برد، زمانی که هواپیمای اختصاصی شاه را به ایران برگرداند، مورد تجلیل افکار عمومی قرار گرفت. غافل از این‌که او از اعضای سازمان منافقین است و بعدها قرار است بنی‌صدر و رجوی را از کشور فراری دهد.

«پرواز در خاطره‌ها»، کتاب خاطرات سرهنگ معزی توسط یکی از اعضای سازمان منافقین به نام صدیق حمید اسدیان در سال ۱۳۸۵ تدوین و منتشر شد که در آن از چگونگی پیوستنش به سازمان مجاهدین در سال ۱۳۵۴ تا چگونگی فراری دادن رجوی و بنی صدر از کشور که چند فرودگاه و افراد بسیاری در داخل و بیرون فرودگاه در این عملیات مشارکت داشتند را شرح داده است.

البته در این کتاب، اطلاعات غلط زیادی نیز منتشر شده، اما وی به راحتی اعتراف کرده که در زمان حضور در ایران پس از انقلاب، چه خیانت‌هایی به کشور کرده است.

دیدگاه شنوندگان عزیز

دیدگاه خود را ثبت کنید (ایمیل شما منتشر نخواهد شد).
قوانین و مرامنامه راوکده بروزرسانی شد.
به‌روزرسانی جدید: رای‌دهی به دیدگاه‌ها اضافه شد!

3 × 4 =

حمایت از راوکده

برای دوست‌داران ما

همکاری با ما

اخذ شرایط اسپانسری و مشاوره

تجربه کامل ویدئوکست ها​

در کانال یوتیوب راوکده

برخی از ویدئوکست ها

در کانال آپارات راوکده (جدید)

اخبار و پست های تکمیلی

در پست و استوری های اینستاگرام

موزیک ها و برخی منابع

در کانال تلگرامی راوکده

اطلاع رسانی و خاطره بازی

در کانال عمومی بله راوکده

زندگی و سرنوشت ناصر تقوایی، فقط داستان یک کارگردان موفق یا یک فیلم‌نامه‌نویس خوش‌ذوق نیست؛ داستان هنرمندی است که هم‌زمان در سه قلمرو ادبیات، مستند و سینمای داستانی اثر گذاشت و با وجود کم‌کاری ظاهری، یکی از متراکم‌ترین و اثرگذارترین کارنامه‌ها را در فرهنگ معاصر ایران برجا گذاشت. تقوایی در ۱۳۲۰ در آبادان به دنیا آمد، از دل تجربه زیسته جنوب به تصویر رسید، بدون آموزش رسمی سینما وارد این عرصه شد، در میانه دهه ۴۰ به فضای حرفه‌ای فیلم نزدیک شد و از اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ با مستندها و فیلم‌هایش به یکی از نام‌های جدی موج نوی سینمای ایران تبدیل شد. در مهر ۱۴۰۴ نیز در ۸۴ سالگی درگذشت و با مرگ او، یکی از معدود فیلم‌سازانی که هم در سینما و هم در حافظه جمعی مردم جایگاهی مستقل داشت، از میان رفت. 
ملا اختر منصور یکی از بحث‌برانگیزترین چهره‌های تاریخ معاصر طالبان است؛ نه فقط چون مدتی کوتاه رهبر این گروه بود، بلکه چون در فاصله پنهان ماندن مرگ رهبر قبلی طالبان، عملاً به مرکز ثقل تصمیم‌گیری در این سازمان تبدیل شد. رویترز در تابستان ۲۰۱۵ او را معاون قدیمی ملا عمر توصیف کرد که «سال‌ها عملاً در رأس کار» بوده است؛ همان دوره‌ای که پیام‌ها و مواضعی به نام رهبر قبلی منتشر می‌شد و بعدها روشن شد مرگ او بیش از دو سال مخفی مانده بود. 
عبدالله امیدوار که بود، چگونه با برادرش سفر ده‌ساله‌ای را با حداقل بودجه آغاز کرد، چرا به چهره‌ای مهم در سینمای شیلی تبدیل شد و کدام بخش‌های زندگی او هنوز محل بحث است؟ عبدالله امیدوار از آن نام‌هایی است که هر بار دوباره جست‌وجو می‌شود، فقط یک «جهانگرد قدیمی» را به یاد نمی‌آورد؛ بلکه همزمان سه چیز را پیش چشم می‌گذارد: یک سفر ده‌ساله با امکاناتی که امروز تقریبا باورنکردنی به نظر می‌رسد، یک آرشیو عظیم از تصویر و اشیای مردم‌نگارانه، و یک زندگی دوم در شیلی که او را از یک ماجراجوی ایرانی به یکی از چهره‌های شناخته‌شده سینمای آن کشور تبدیل کرد. عبدالله امیدوار در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲، برابر با ۲۳ تیر ۱۴۰۱، در سانتیاگو درگذشت؛ اما نام او هنوز در جست‌وجوهای فارسی و غیرفارسی زنده است، چون داستانش فقط داستان سفر نیست؛ داستان ساختن یک «روایت ماندگار» از سفر است. 
```