همسر شهید محمدعلی رجایی: با شعار نمی‌شود جوانان را قانع کرد | حقیقت را باید نشان داد

تحلیلی بر سخنان عاتقه صدیقی دربارهٔ فاصله نسلی، اخلاق‌گرایی و فقدان صداقت اجتماعی

«دو نسل قبل، گوش‌های خود را گرفته‌اند…» این جمله، از دهان زنی برمی‌خیزد که تمام عمرش در سایه‌ی نام یک شهید زندگی کرده؛ عاتقه صدیقی، همسر محمدعلی رجایی، مردی که تنها ۲۸ روز رئیس‌جمهور ایران بود و در انفجار هشتم شهریور، با پیکری سوخته و ناشناس از دفتر نخست‌وزیری بیرون آمد. اما حالا، این زن، فقط راوی گذشته نیست. او صدای امروز هم هست. در جهانی پر از پندهای معنوی، نسخه‌های اخلاقی، و شعارهای تکراری، صدیقی پرده از رنجی پنهان برمی‌دارد:

«جوانان با این حرف‌ها قانع نمی‌شوند. چون کسانی که این حرف‌ها را می‌زنند، خودشان به آن عمل نمی‌کنند.»

جوان امروز دنبال «یافتن» است، نه صرفاً «شنیدن». دنبال تجربهٔ زیسته است، نه کلمات تکراری.

«خواندن و تعریف کردن با یافتن و رسیدن متفاوت است.»

او هشدار می‌دهد که نمی‌شود با زبان دیروز، ذهن امروز را فهماند. نسل‌های پیشین، خود را در اتاقی بسته‌اند، و گوش‌های خود را به روی شنیدن بسته‌اند. اما هنوز فرصتی هست؛ اگر نسل جدید، گفتگو را آغاز کند، شاید گوش شنوایی پیدا شود.

 اخلاق، نه به‌مثابه شعار؛ که به‌مثابه رفتار

عاتقه صدیقی می‌گوید: «باید از سطح عبور کنیم. باید حرف‌هایی که می‌زنیم، بوی عمل بدهند.»
او از فضای اخلاق‌زده‌ای می‌گوید که بی‌عملی در آن موج می‌زند. «همه درباره اخلاق حرف می‌زنند، اما کسی به آن عمل نمی‌کند.» و این شکاف، همان چیزی‌ست که جوانان امروز را از گذشته جدا کرده است. برای ترمیم آن، به زبان تازه‌ای نیاز داریم. زبان روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، تجربه. نه فقط توصیه و تعارف.

 

ماجرای کامل زندگی و ترور محمدعلی رجایی از سیر تا پیاز

 و اما اگر می‌خواهید بدانید مردی که او این‌چنین از صداقت و فاصله نسل‌ها سخن می‌گوید، چگونه زیست و چگونه در انفجار دفتر نخست‌وزیری شهید شد…اگر می‌خواهید ببینید چطور «ساده‌ترین رئیس‌جمهور ایران» خودش قاتلش را به جلسه شورای امنیت برد…و اگر می‌خواهید بفهمید چرا هنوز هم نام «رجایی» هم‌زمان نماد است و راز؛ اپیزود «دولت ناتمام» را در پادکست راوکده بشنوید و یا نسخه تصویری کامل زندگی و ترور محمدعلی رجایی را در یوتیوب راوکده تماشا کنید. همچنین از فروردین ۱۴۰۵، بخشی از ویدئوکست‌های ما، در کانال آپارات راوکده هم منتشر می‌شود!

دیدگاه شنوندگان عزیز

دیدگاه خود را ثبت کنید (ایمیل شما منتشر نخواهد شد).
قوانین و مرامنامه راوکده بروزرسانی شد.
به‌روزرسانی جدید: رای‌دهی به دیدگاه‌ها اضافه شد!

5 − 3 =

حمایت از راوکده

برای دوست‌داران ما

همکاری با ما

اخذ شرایط اسپانسری و مشاوره

تجربه کامل ویدئوکست ها​

در کانال یوتیوب راوکده

برخی از ویدئوکست ها

در کانال آپارات راوکده (جدید)

اخبار و پست های تکمیلی

در پست و استوری های اینستاگرام

موزیک ها و برخی منابع

در کانال تلگرامی راوکده

اطلاع رسانی و خاطره بازی

در کانال عمومی بله راوکده

زندگی و سرنوشت ناصر تقوایی، فقط داستان یک کارگردان موفق یا یک فیلم‌نامه‌نویس خوش‌ذوق نیست؛ داستان هنرمندی است که هم‌زمان در سه قلمرو ادبیات، مستند و سینمای داستانی اثر گذاشت و با وجود کم‌کاری ظاهری، یکی از متراکم‌ترین و اثرگذارترین کارنامه‌ها را در فرهنگ معاصر ایران برجا گذاشت. تقوایی در ۱۳۲۰ در آبادان به دنیا آمد، از دل تجربه زیسته جنوب به تصویر رسید، بدون آموزش رسمی سینما وارد این عرصه شد، در میانه دهه ۴۰ به فضای حرفه‌ای فیلم نزدیک شد و از اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ با مستندها و فیلم‌هایش به یکی از نام‌های جدی موج نوی سینمای ایران تبدیل شد. در مهر ۱۴۰۴ نیز در ۸۴ سالگی درگذشت و با مرگ او، یکی از معدود فیلم‌سازانی که هم در سینما و هم در حافظه جمعی مردم جایگاهی مستقل داشت، از میان رفت. 
ملا اختر منصور یکی از بحث‌برانگیزترین چهره‌های تاریخ معاصر طالبان است؛ نه فقط چون مدتی کوتاه رهبر این گروه بود، بلکه چون در فاصله پنهان ماندن مرگ رهبر قبلی طالبان، عملاً به مرکز ثقل تصمیم‌گیری در این سازمان تبدیل شد. رویترز در تابستان ۲۰۱۵ او را معاون قدیمی ملا عمر توصیف کرد که «سال‌ها عملاً در رأس کار» بوده است؛ همان دوره‌ای که پیام‌ها و مواضعی به نام رهبر قبلی منتشر می‌شد و بعدها روشن شد مرگ او بیش از دو سال مخفی مانده بود. 
عبدالله امیدوار که بود، چگونه با برادرش سفر ده‌ساله‌ای را با حداقل بودجه آغاز کرد، چرا به چهره‌ای مهم در سینمای شیلی تبدیل شد و کدام بخش‌های زندگی او هنوز محل بحث است؟ عبدالله امیدوار از آن نام‌هایی است که هر بار دوباره جست‌وجو می‌شود، فقط یک «جهانگرد قدیمی» را به یاد نمی‌آورد؛ بلکه همزمان سه چیز را پیش چشم می‌گذارد: یک سفر ده‌ساله با امکاناتی که امروز تقریبا باورنکردنی به نظر می‌رسد، یک آرشیو عظیم از تصویر و اشیای مردم‌نگارانه، و یک زندگی دوم در شیلی که او را از یک ماجراجوی ایرانی به یکی از چهره‌های شناخته‌شده سینمای آن کشور تبدیل کرد. عبدالله امیدوار در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲، برابر با ۲۳ تیر ۱۴۰۱، در سانتیاگو درگذشت؛ اما نام او هنوز در جست‌وجوهای فارسی و غیرفارسی زنده است، چون داستانش فقط داستان سفر نیست؛ داستان ساختن یک «روایت ماندگار» از سفر است. 
```