بعد جنگ اوضاع سیاسی تو مصر کاملا تغییر میکنه. رییس جمهور سادات که به دنبال ایجاد روابط محکم تر با آمریکا، متحد اصلی اسرائیل بود، حالا میخواست از طریق دیپلماتیک مشکلش رو با اسرائیل حل کنه تا بتونه بیشتر به آمریکا نزدیک بشه. اون تو ۴ سپتامبر سال ۱۹۷۵ توافق کرد که اختلافاتش رو به طور مسالمت آمیز با اسرائیل کنار بذاره. سادات دو سال بعد، بعد ماه ها مذاکرات فشرده اومد جلوی پارلمان اسرائیل ایستاد و حق موجودیت اسرائیل رو به رسمیت شناخت. اینطوری مصر شد اولین کشور عربی که با اسرائیل پیمان صلح امضا کرده و اختلافاتش رو با این کشور کنار گذاشته...

معمولا کشمکش سر کنترل یا تسلط به هر سرزمینی تو دنیا، آخر و عاقبتش به یه درگیری یا جنگ ختم میشه. تو قرن های مختلف کشورهای جهان برای دفاع از سرزمین هاشون یا حتی به برای دست آوردن قلمرو های جدید با هم جنگیدن و این خب چیز جدیدی نیست، اما اگه بخوایم ریز بینانه نگاه کنیم متوجه میشیم که اکثر این جنگ ها تو کشورهای چند قومیتی اتفاق افتاده که چندین هزار کیلومتر وسعت دارن و به نظر خیلی ها واقعا ارزش جنگیدن داشتن. اما سرزمینی که اسرائیلی های یهود و فلسطینی های عرب سال هاست که سر اون میجنگند فقط ۲۲ هزار کیلومتر مربع وسعت داره. چیزی تقریبا دو برابر مساحت تهران!

وقتی که تو سال ۱۹۱۷ تو روسیه تزاری انقلاب شد، هیچکس حتی اون انقلابیون دو آتیشه روس هم نمیدونستند که قراره از چاله بیوفتن تو چاه. قبل از تموم شدن اون سال سرنوشت ساز، تزار نیکلای دوم، که مردم اون فرمانروای موروثی روسیه میشناختند، به دست همون انقلابیون بازداشت میشه. سال بعد وسط اون بحبوحه جنگ داخلی که مشخص می کرد این حکومت جدید که به زعم خودش هدفش ایجاد نظم اجتماعی و اقتصادی مبتنی بر برابریه میتونه به بقای خودش ادامه بده یا نه، نیکلای و همه اعضای خانوادش تو حصر خونگی به شکل بیرحمانه ای به قتل میرسن... .